Για τον Σπόρτιγκ. Το κλειστό στην οδό Ηλία Ζερβού με τις πόρτες που θύμιζαν σαλούν. Μία μπασκετική ζωή, γεμάτη αναμνήσεις. Και ο Δημήτρης Αβδάλας ξετυλίγει το νήμα μίας χρυσής εποχής στο ελληνικό μπάσκετ, την περίφημη δεκαετία των 90s.

Σε μία ιστορική ομάδα, μαζί με τον θρυλικό Μίτσελ Γουίγκινς και όλες τις ιστορίες που συνοδεύουν την αείμνηστη καλαθομηχανή.

O Δημήτρης Αβδάλας θυμάται τα ευρωπαϊκά ταξίδια του Σπόρτιγκ, την επική νίκη απέναντι στον μετέπειτα Πρωταθλητή Ευρώπης, Παναθηναϊκό το 1995. Αλλά και την παρουσία του στον Άρη και την πρώτη γνωριμία με τον Νίκο Γκάλη και τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Και παραδέχεται ότι ο γιος του, Νεοκλής τον έχει ήδη ξεπεράσει μπασκετικά.

Για τον Μίτσελ Γουίγκινς: «Πριν από κάθε ματς καθάριζε και έτρωγε ένα πορτοκάλι. Μας έλεγε ότι η βιταμίνη C του δίνει ενέργεια και τον βοηθάει να αποδώσει καλύτερα.

Επίσης, θυμάμαι τη μόνη άσκηση που έκανε όταν είχαμε βάρη. Έπαιρνε έναν αλτήρα στα χέρια και δούλευε τους καρπούς και τα δάκτυλά του. Εμείς διαλυόμασταν στο γυμναστήριο και αυτός έκανε μία άσκηση και έμπαινε και έβαζε 30 πόντους. Επίσης, έκανε πολλά push ups στα δάκτυλα!».

Για τις προπονήσεις στο κλειστό του Σπόρτιγκ: «Ακριβώς απέναντι υπήρχε το ζαχαροπλαστείο του Αργυρούδη που ειδικά στις πρωινές προπονήσεις ήταν απαραίτητο πέρασμα πριν και μετά από την προπόνηση.

Πριν τρώγαμε τυρόπιτα, μετά τρώγαμε κανένα εκλεράκι, κανένα μπαμπαδάκι. Θυμάμαι τον Χρήστο Χριστοδούλου να έχει υπογλυκαιμία, να μην έχει ενέργεια και να στέλνει ένα μικρό "ρε πετάξου απέναντι να μου φέρεις ένα μπαμπαδάκι για να φάω».

Για το ματς με τον Παναθηναϊκό, τον Δεκέμβριο του 1995: «Ξεκίνησε το παιχνίδι και... τρώγαμε γύρω στους είκοσι πόντους, νομίζω στο πρώτο ημίχρονο. Και δεν έδειχνε ότι η εικόνα του παιχνιδιού θα άλλαζε.

Γενικά υπήρχε και διαφορά δυναμικότητας. Εμείς τα πιστεύαμε όλα τα παιχνίδια. Είχαμε και τον Μίτσελ που γενικά μας τράβαγε μπροστά. Δηλαδή ξέραμε ότι όταν θα φτάναμε και κοντά στο ματς, είχαμε ένα παιδί που θα μπορούσε να βάλει την μπάλα στα καλάθι με χίλιους τρόπους και να πάρουμε τη νίκη.

Νομίζω και ο Αλέξης Παπαδάτος τότε είχε κάνει ματσάρα. Έβαλε κάποια τρίποντα συν τον Μίτσελ Γουίγκινς και εκεί την “πατάνε” οι μεγάλες ομάδες καμιά φορά, ότι λίγο χαλαρώνουν. Δεν πιστεύουν ότι ο πιο μικρός θα μπορέσει να τους κερδίσει και ουσιαστικά το παιχνίδι το κλέψαμε».

Μία ιστορία από τα ταξίδια του Σπόρτιγκ στο εξωτερικό: «Ήταν ένα ταξίδι για τη Σαμάρα, με προπονητή τον Πετρόπουλο το 1996, νομίζω. Αφού φτάσαμε με... Οδύσσεια σε ένα ταξίδι με  Aeroflot σε ένα αεροπλάνο που μύριζε βότκα.

Το γήπεδο που θα παίζαμε ήταν παγοδρόμιο και πάνω σε αυτό είχαν βάλει το παρκέ και εμείς γλιστράγαμε από την υγρασία! Και το φαγητό τότε μας το πρόσφεραν οι ομάδες. Ήταν κάτι σαν... τζατζικόσούπα. Φαντάσου τζατζίκι, όπως είναι με νερό και να το τρως σαν κρύα σούπα! Επίσης μέναμε σε μία πρώην στρατιωτική βάση».

Για τον Άρη, τον Νίκο Γκάλη, τον Γιάννη Ιωαννίδη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη: «Έκανα την πρώτη προπόνηση, πρωινή, με τον Λάζαρο Λέσιτς. Είχα προπόνηση και το απόγευμα.

Και σκεφτόμουνα: "Τι θα τους πω; Πώς θα απευθυνθώ στον Γκάλη; Θα λέω κύριε Γκάλη, κύριε Γιαννάκη;”.

Μας μάζεψε ο Ιωαννίδης στο κέντρο, όλη την ανδρική ομάδα και λέει "Από δω να σας συστήσω τον Δημήτρη. Είναι από την Καλαμάτα. Δε θα σας πω το επώνυμό του. Θα πρέπει ο ίδιος να μας αποδείξει ότι μπορεί να συμμετέχει σε αυτή την ομάδα για να τον γνωρίσουμε καλύτερα." Και εγώ σκεφτόμουν “τι λέει τώρα; Έφυγα από την Καλαμάτα και αν δεν κάνω θα με στείλει πίσω;».