Εκείνο το τσιμεντένιο γήπεδο στην Μπουμπουλίνας. Flash forward.... Η παρέα με τους συμπαίκτες του, ακόμη και στα δύσκολα βράδια. Και άλλο ένα flash forward, το τελευταίο για τον παίκτη. Ο Θοδωρής Ζάρας αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ σε μία καριέρα που άρχισε στη Σταυρούπολη και ολοκληρώθηκε στον ΠΑΟΚ.

Σε μία ομάδα που ετοιμάζεται για τη δική της εκτόξευση και κάνει τον Ζάρα να σκέφτεται – μεταξύ σοβαρού και αστείου - ότι μάλλον γεννήθηκε σε λάθος εποχή! Φυσικά θα ήθελε να γευτεί λίγη από τη δόξα που επιθυμεί ο ΠΑΟΚ στα επόμενα χρόνια.

Αλλά ο ίδιος, πλέον, σκέφτεται το επόμενο βήμα του. Επίσης στον ΠΑΟΚ, αλλά στο αναπτυξιακό κομμάτι. Εκεί που θα μοιράσει τη γνώση και την εμπειρία μίας ολόκληρης καριέρας.

Ο 39χρονος πρώην πια παίκτης υποστηρίζει ότι το σουτ είναι ταλέντο, αλλά χρειάζεται και σκληρή δουλειά, μοιράζεται τον τρόπο που πήρε την απόφαση να σταματήσει, την οποία δεν ήθελε περισσότερο συναισθηματική, τις καλές και τις δύσκολες στιγμές και περιμένει το επόμενο βήμα με ανυπομονησία.

Για την απόσυρσή του: «Επεξεργαζόμουν την απόφαση τον τελευταίο χρόνο. Με το τέλος της σεζόν είδα πως κινείται η αγορά, είχα και μία συζήτηση με τον ΠΑΟΚ και πήρα αυτή την απόφαση. Είναι δύσκολο να σταματήσεις αυτό που κάνεις τόσα χρόνια, σε μία παραγωγική ηλικία (σ.σ. 39 χρόνων), αν δεν μιλάμε για τον αθλητισμό. Αν δεν γινόταν φέτος θα γινόταν είτε του χρόνου, είτε του παραχρόνου. Δεν είμαι των συναισθημάτων. Ίσως ήταν λίγο έως πολύ συγκινητικό, αν το έκανα στο τελευταίο ματς μου. Καλύτερα που έγινε έτσι. Είμαι ΟΚ όπως έγινε».

Το επόμενο βήμα: «Οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ μου έκαναν μια πρόταση, την οποία αποδέχτηκα πολύ γρήγορα. Θα είμαι στο πόστο του αναπτυξιακού κομματιού όλη της ομάδας, μέχρι το εφηβικό που θα παίζει και στο ανδρικό της Γ' Εθνικής, μετά τη συνένωση που κάναμε με τη "ΔΕΚΑ". Είναι ένα υπεύθυνο πόστο, που είναι ενδιαφέρον παράλληλα. Είναι ακόμη πιο υπεύθυνο και πιο σημαντικό απ' αυτό που έκανα τόσα χρόνια».

Τι θυμάται από τα πρώτα βήματα: «Έχω χαραγμένη μία ανάμνηση από την πρώτη μου προπόνηση. Είχα πάει με καθυστέρηση, με τον πατέρα μου. Είχαν ξεκινήσει ήδη το τρέξιμο, εγώ δεν ήξερα τι διαδικασία, ήξερα μόνο ότι ήθελα να παίξω μπάσκετ. Μπήκα σε ένα τσιμεντένιο γήπεδο στην Μπουμπουλίνας, στη Σταυρούπολη και ξεκινήσαμε το τρέξιμο. Από τότε ήρθαν όλα όχι τόσο εύκολα, αλλά με μία ροή, χωρίς να εκβιάσω ή να πιέσω να πετύχω. Πήγα για να διασκεδάσω το παιχνίδι και το ένα έφερε το άλλο. Δεν πίεσα τις καταστάσεις, ούτε εγώ, ούτε ο περίγυρός μου».

Για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε: «Αν μπορώ να βάλω μία δύσκολη στιγμή ήταν αυτή στην Καβάλα με τον κόουτς Πρίφτη (σ.σ.: σεζόν 2010-2011). Είχα ξεκινήσει καλά, ενώ προερχόμουν από μια κακή σεζόν. Σε έναν αγώνα Κυπέλλου, είχα παίξει καλά, τόσο σε απόδοση, όσο και σε χρόνο. Μετά από μερικές ημέρες είχαμε ένα φιλικό με τον ΠΑΟΚ και έπαθα χιαστό! Έμενα λίγο έξω από την πόλη μόνος μου, η ομάδα είχε κάποια οικονομικά προβλήματα, είχα την αποθεραπεία, το ότι δεν έπαιζα, δεν ήξερα τι θα ακολουθήσει μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό. Ήταν μία δύσκολη περίοδος, αλλά πήγαινα μέρα με την ημέρα, να είμαι καλύτερα και πιο δυνατός».

Τι θα του λείψει: «Θα μου λείψει ο ρυθμός του αγώνα, η στρατηγική, πώς θα παίξουμε. Αλλά και το πριν και το μετά από έναν αγώνα».

Για την επιστροφή του ΠΑΟΚ (και του Άρη) και αν θα ήθελε να είναι ακόμα παίκτης του: «Ήταν λάθος στιγμής γέννησης (σ.σ.: γέλια). Είναι δύο συναισθήματα. Επιτέλους το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης ανεβαίνει και από την άλλη, μακάρι να ήμουν λίγο νεότερος να μπορούσα να συμμετέχω στη γιορτή που μακάρι να συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια».