- Υπάρχει κάποιος αγώνας που έχασες αλλά αισθάνθηκες ότι τον είχατε κερδίσει; 

«Κοίταξε, η ήττα είναι πάντα μια ήττα. Δεν μπορείς να νιώσεις ποτέ κερδισμένος από ένα παιχνίδι από τη στιγμή που το σκορ έχει γράψει ότι η ομάδα σου έχει χάσει από τον αντίπαλο. Δεν το είδα ποτέ αυτό, αν θέλεις, Γιάννη, γιατί εμένα σκοπός μου πάντα όταν έπαιζα ήταν να κερδίσω. Οπότε η ήττα για μένα δεν μπορούσα να τη δω σαν νίκη. Όσο και καλά να είχα παίξει, όσο και καλή παρουσία να είχε η ομάδα, δεν μπορούσα να το δω αυτό σαν αθλητής. Για μένα υπήρχε μόνο το αποτέλεσμα». 

- Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρες από μία ήττα; 

  «Αυτό που πήρα, όχι από μία ήττα, από όλες τις ήττες, ήταν ότι αμέσως το ίδιο βράδυ προσπαθούσα να δω τα λάθη μου. Να δω το τι δεν έκανα σωστά μέσα στο γήπεδο και να προσπαθήσω την επόμενη φορά να το διορθώσω. Αλλά αυτό είναι ένα μήνυμα νομίζω και περισσότερο και ζωής, δεν είναι μόνο στον αθλητισμό. Νομίζω και στη ζωή μας πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να προχωράμε στην επόμενη μέρα». 

- Πότε φοβήθηκες περισσότερο μέσα σε ένα γήπεδο; 

«Φοβήθηκα... Δεν θα έλεγα ότι υπήρχε φόβος, γιατί όταν έμπαινα στο γήπεδο όλα απ’ έξω για μένα... δεν υπήρχανε. Απλά το μόνο που υπήρχε ήταν οι συμπαίκτες μου, ο αντίπαλος. Δεν ένιωσα το φόβο έτσι όπως τον λες, σαν φόβο. Φόβο μπορεί να ένιωσα, ξέρεις, κάποια στιγμή στο παιχνίδι, το να πλησιάσουμε τον αντίπαλο, το ότι θα χάσουμε αυτόν το φόβο τον ένιωσα πολλές φορές. Το να μένεις πίσω στο σκορ και να θέλεις να επαναφέρεις το παιχνίδι. Αλλά φόβος σαν φόβος, να φοβήθηκα κάποιον αντίπαλο ή κάποια ομάδα, δεν φοβήθηκα κάτι τέτοιο, δεν υπήρχε στο μυαλό μου». 

- Υπήρξε ποτέ συμπαίκτης ή αντίπαλος που να σε έκανε να πεις «σήμερα δεν μπορώ να τον σταματήσω», ό,τι και να είχες κάνει; 

«Αυτό που το έχω δηλώσει και στο παρελθόν και ένας αντίπαλος ο οποίος ένιωσα ότι πώς θα παίξω αντίπαλός του, δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω, ήταν ο Τιτ Σοκ του Παναθηναϊκού τότε. Όταν με μάρκαρε, και νομίζω ότι εκεί είχα μεγάλο πρόβλημα μαζί του, γιατί προσπαθούσα να βρω λύσεις. Ήταν πάρα πολύ καλός παίκτης και πολύ καλός αμυντικός, και συνήθως όταν βρισκόμασταν μαζί, αντιμετώπιζα πρόβλημα μαζί του και προσπαθούσα να βρω λύσεις». 

- Ποια είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που έχει ο κόσμος για τους επαγγελματίες αθλητές, κατά τη γνώμη σου; 

«Κοίταξε, ο κόσμος... Παρεξήγηση... Απλά το βλέπει θεωρώ τον αθλητή λίγο, ότι αυτό που κάνει ο αθλητής είναι εύκολο. Είναι ένα πράγμα το οποίο, επειδή το έχω συζητήσει και με γνωστούς και με αγνώστους, πιστεύουν ότι όταν βλέπεις ένα παιχνίδι στην τηλεόραση, πιστεύεις ότι είναι πάρα πολύ εύκολο ένας αθλητής να γίνει επαγγελματίας. Αυτό θεωρώ ότι είναι παρεξηγημένο στο μυαλό του κόσμου. Γιατί για να γίνει ένας αθλητής επαγγελματίας χρειάζονται πάρα πολλές θυσίες, πολλές ώρες προπόνησης, πολλές ώρες ψυχολογικής πίεσης, και φυσικά πάρα πολλές δυνάμεις στο να μπορέσεις να βρίσκεσαι σε υψηλό επίπεδο κάθε φορά που έχεις κάποιον αγώνα...». 

- Τι δεν βλέπει ο κόσμος πίσω από τα φώτα και τις επιτυχίες; 

«Ο κόσμος δεν μπορεί να δει...». 

- Γιατί σίγουρα δεν είναι όλα ρόδινα, έτσι; 

«Δεν είναι όλα ρόδινα. Δεν μπορεί να δει τους ανθρώπους. Δηλαδή δεν μπορεί να δει πραγματικά τον άνθρωπο ή τον Άγγελο ή τον οποιοδήποτε παίκτη. Τον βλέπει απλά σαν έναν αθλητή, ο οποίος κάνει καλά αυτό που κάνει, αλλά δεν μπορεί να νιώσει πώς ζει, πώς νιώθει εκείνη τη στιγμή ο αθλητής, τι περνάει... Είναι ένα πράγμα το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να το καταλάβει και είναι λογικό να μην μπορεί να το καταλάβει, γιατί αυτό, εάν δεν είσαι μέσα στο γήπεδο, δεν μπορείς να το καταλάβεις». 

- Υπήρξε στιγμή που ένιωσες μόνος, παρά την αναγνώριση και την επιτυχία; 

«Πάντα ήμουν μόνος. Για μένα πάντα ήμουν μόνος, δεν ένιωσα ποτέ... Κοίταξε να δεις. Ειδικά όταν είσαι στο τοπ και όταν κερδίζεις, είναι όλοι καλοί. Όταν πέσουν τα φώτα, εξαφανίζονται όλοι. Εγώ είχα την τύχη να το γνωρίζω αυτό. Ότι είχα προετοιμάσει τον εαυτό μου ότι όταν θα πέσουν τα φώτα, μόνος μου θα 'μαι. Οπότε ήμουνα μόνος μου από πολύ πιο πριν. Δηλαδή και μες στο γήπεδο ήμουνα πάρα πολύ κλειστός και γενικά δεν είχα πολλά... δεν ανοιγόμουνα πάρα πολύ, γιατί είχα δει τι θα γίνει. Το ήξερα το μετά». 

- Άρα ήταν αυτό και μια άμυνα; 

«Φυσικά. Ήταν μια άμυνα στον εαυτό μου, το να μπορέσω να προστατέψω τον... Άγγελο». 

- Τι σου έμαθε το μπάσκετ για τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις; 

«Το μπάσκετ μού έμαθε πάρα πολλά πράγματα. Να μάθω να σέβομαι, να έχω αξίες σαν άνθρωπος, να εκτιμάω αυτά που έχω και πολύ περισσότερο να βλέπω πάντα, ακόμα και τώρα, από πού ξεκίνησα. Είναι σημαντικό για μένα αυτό». 

- Πόσο δύσκολο είναι για έναν αθλητή να αποδεχτεί ότι κάποια στιγμή τελειώνει η καριέρα του; Με δεδομένο ότι ο χρόνος κυλάει γρήγορα και μιλάμε για ένα επάγγελμα το οποίο είναι μικρής χρονικής διάρκειας. 

«Κοίταξε να δεις. Όταν ένας αθλητής είναι εν ενεργεία, δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό και να το σκεφτεί. Μέσα στο μυαλό του, επειδή υπάρχουν υποχρεώσεις, επειδή παίζει, θεωρεί τον εαυτό του ότι αυτό θα το κάνει μια ζωή. Αυτό το καταλαβαίνει ένας αθλητής όταν φτάσει στο τέλος, όταν πρέπει να πει «τελείωσε» και την επόμενη μέρα να ξέρει ότι η ζωή του είναι χωρίς το μπάσκετ. Είναι ένα πράγμα δύσκολο για έναν αθλητή το μετά, γιατί έχει μάθει με έναν τρόπο ζωής. Και ο τρόπος ζωής τι είναι; Ότι εγώ από τα οκτώ μου χρόνια είχα μάθει ότι το πρωί έχω προπόνηση, το μεσημέρι θα ξεκουραστώ, το απόγευμα έχω πάλι προπόνηση, αύριο θα έχω παιχνίδι, μεθαύριο θα φύγω, θα πάω ταξίδι, θα παίξω έξω, θα γυρίσω... Ήταν ένας τρόπος ζωής για μένα. 

Οπότε ο αθλητής ουσιαστικά παθαίνει, σε εισαγωγικά, ένα μπλακάουτ με το να σταματήσει, και εκεί το καταλαβαίνεις πραγματικά ότι πλέον τελειώνει αυτό το ταξίδι ένα ωραίο ταξιδάκι κατά τη γνώμη μου που ο άλλος, ξέρεις, προσπαθεί να το αντιμετωπίσει, ο καθένας με τον δικό του τρόπο». 

- Σε αυτές τις περιπτώσεις, στο παρελθόν έχουν μιλήσει και αθλητές και διάφοροι παράγοντες του μπάσκετ γενικότερα, ακόμη και διαιτητές, και έχουν πει ότι αυτή όλη η αλλαγή τούς έχει οδηγήσει πολλούς από αυτούς και ακόμη και σε ψυχολόγους. Εσύ αισθάνθηκες κάποια στιγμή ότι πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον για όλο αυτό; Ή ήταν κάτι που το διαχειρίστηκες και έφυγε έτσι από το μυαλό σου κατευθείαν; 

«(γέλια) Σε ψυχολόγο... τώρα σε αυτή την κοινωνία όλοι πρέπει να πηγαίνουμε, όλοι πάμε! Και αυτοί που το παίζουν ότι δεν πάνε, είναι πρώτοι που πηγαίνουνε. Δεν νομίζω ότι ένας αθλητής χρειάζεται ψυχολόγο. Απλώς χρειάζεται να συνειδητοποιήσει, να αφήσει λίγο τον χρόνο να περάσει και να δει τι άλλα ενδιαφέροντα θα κάνει μετά το μπάσκετ. Ή θα ασχοληθεί με τον χώρο του μπάσκετ, ή θα ασχοληθεί επιχειρηματικά με κάτι άλλο. 

Αλλά, όπως είπα και πριν, είναι ένα, ρε παιδί μου, μπαμ στη ζωή ενός αθλητή! Όταν τόσα χρόνια κάνει ένα πράγμα συνέχεια, συνέχεια, ξαφνικά δεν θα το ξανακάνει για την υπόλοιπη ζωή του. Νομίζω πρέπει να πάρει τον χρόνο του. Άλλος μπορεί να είναι, ξέρω γω, ένα χρόνο, άλλος μπορεί να είναι δύο, αναλόγως και τον χαρακτήρα και τα ενδιαφέροντα που έχει ο καθένας». 

- Εσύ πόσο καιρό χρειάστηκες για να το ξεπεράσεις όλο αυτό; 

«Εγώ δεν άργησα. Δηλαδή δεν μου έλειψε το μπάσκετ όταν σταμάτησα. Είπα ότι, εντάξει, συνειδητοποίησα ότι τελείωσα. Νομίζω ότι μετά από ένα χρόνο, ενάμιση, ήμουνα πάρα πολύ καλά. Ήμουνα οκ. Είχα συνειδητοποιήσει ότι το πράγμα αυτό τελείωσε».

«Το ευχαριστώ είναι στο Θεό που με είχε γερό, που μου έδωσε τη δύναμη και την τύχη να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου επάγγελμα, να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπάω και να αμείβομαι. Αυτό είναι μεγάλο ευτύχημα για οποιονδήποτε άνθρωπο και ειδικά για εμάς τους αθλητές, οι οποίοι κάνουμε αυτό που αγαπάμε και πληρωνόμαστε. Και νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο ευχαριστώ που μπορούμε να πούμε. Από την ίδια τη ζωή». 

- Ποια συμβουλή αγνόησες όταν ήσουν νέος και τελικά αποδείχτηκε ότι ορθώς έπραξες; 

«Κοίταξε, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, αλλά εγώ σαν αθλητής πάντα λειτουργούσα με το ένστικτο. Έχω αγνοήσει πολλές συμβουλές, γιατί το ένστικτό μου μού έδινε να προχωρήσω και να κάνω αυτό που πίστευα σαν Άγγελος. Σε άλλες περιπτώσεις κέρδισα, σε άλλες έχασα, αλλά γενικά στη ζωή μου πάντα έκανα αυτό που ήθελα, χωρίς να αγνοήσω τις συμβουλές τις ομάδας ή να, ξέρεις, να παρακάμψω τους προπονητές ή οτιδήποτε, αλλά πάντα λειτουργούσα με το ένστικτο και αυτό ήταν που με καθοδηγούσε πάντα και στη ζωή μου και στην καριέρα μου». 

-Αν μπορούσες να δειπνήσεις με τρεις ανθρώπους από τον χώρο του μπάσκετ, ποιοι θα ήταν αυτοί και για ποιο λόγο; Τρία άτομα, τρεις προσωπικότητες. 

«Ο ένας θα ήτανε... Κοίταξε, ο ένας θα ήτανε σίγουρα ο Μάικλ Τζόρνταν. Θεωρώ ότι είναι για μένα ο μεγαλύτερος αθλητής όλων των εποχών, σε όλα τα αθλήματα. Και ο τρόπος που χειρίστηκε και το μπάσκετ, και σαν αθλητής, και σαν προσωπικότητα. Νομίζω ότι είναι ένας από αυτούς. Τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιους άλλους. Με αυτόν ειδικά θεωρώ ότι είμαι εντυπωσιασμένος περισσότερο, γιατί θεωρώ ότι ήταν κάτι που δεν θα ξαναβγεί γενικά στο μπάσκετ». 

- Από τη διαδρομή σου την μπασκετική; 

«Κοίταξε, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου που θα ήθελα να, ξέρεις, θα με είχε εντυπωσιάσει έτσι ώστε θα ήθελα, ξέρω γω, να δειπνήσω, να πω κάποια πράγματα, εκτός από το όνομα που σου ανέφερα. Αυτό με εντυπωσίασε και με εντυπωσιάζει ακόμα και σήμερα, μετά την καριέρα του, και το πόση δύναμη έχει αυτό το όνομα ακόμα και μετά το μπάσκετ». 

- Τι θα έλεγε σήμερα ο Άγγελος Κορωνιός στον 18χρονο Άγγελο Κορωνιό; 

«Κοίταξε, νομίζω ότι αυτό που θα έκανα και θα έλεγα στον εαυτό μου ήταν αυτό που έκανα και όταν ξεκίνησα. Δούλευα πάρα πολύ, πάντα ήμουνα ταπεινός, και πάντα κοίταγα να κάνω το καλύτερο και να φτάσω στο υψηλότερο επίπεδο που μπορούσα. Αυτό σημαίνει, αυτό σημαίνει ότι θα έκανα και σήμερα, αν ήμουνα 18 χρονών. Θα ήθελα να πρωταγωνιστήσω, και θα ήθελα σίγουρα οι στόχοι μου να είναι υψηλοί». 

- Ποια αξία θα προσπαθούσες να μεταδώσεις, αν είχες απέναντί σου νέα παιδιά; 

«Θα προσπαθούσα να τους μεταδώσω την εργατικότητα, το να μάθουν να σέβονται, και να δουλεύουνε πάρα πολύ και να βάλουν στόχους να φτάσουν όσο υψηλότερα γίνεται. Πάντα μέσα από τη δουλειά». 

- Τι σημαίνει για σένα επιτυχία σήμερα, βλέποντας τα πράγματα μακριά από το παρκέ; 

«Ποια είναι για μένα η επιτυχία; Η επιτυχία είναι οι στόχοι που βάζεις. Το να αποκτήσεις το πρωτάθλημα, το να πάρεις μια Ευρωλίγκα, το να είσαι σε υψηλό επίπεδο σαν αθλητής. Νομίζω ότι οι στόχοι σου». 

- Αν η ζωή σου γινόταν ταινία, ποιος πιστεύεις ότι θα ήταν ο τίτλος που θα σε αντιπροσώπευε περισσότερο; 

«Τώρα με πιάνεις και λίγο προετοιμαστό... (γέλια). Εσύ σαν δημοσιογράφος τι θα μου έβαζες; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σκεφτώ, ποια ονομασία μπορώ να βάλω στην ταινία». 

- «Ο Αγωνιστής»...  

«Ας το πούμε έτσι. «Ο Μαχητής». Νομίζω ότι αυτό ταιριάζει περισσότερο». 

- Αν έπρεπε να κρατήσεις μια ανάμνηση από όλη τη διαδρομή σου, ποια θα ήταν αυτή; 

«Ε, νομίζω ότι κάθε αθλητής, οι αναμνήσεις που του μένουνε στο τέλος της καριέρας του είναι οι στόχοι που έχει πετύχει. Εγώ επειδή έμεινα πάρα πολλά χρόνια στο Περιστέρι, άργησα να φύγω. Αυτοί που θα μου μείνουνε είναι η κατάκτησή μου το Κύπελλο Ευρώπης και το Κύπελλο Ελλάδος με την ΑΕΚ, κάποιες στόχοι προσωπικοί, επιτυχίες, και στην Εθνική ομάδα η τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Είναι αυτά τα πράγματα τα οποία ουσιαστικά έχουνε μείνει και στο μυαλό μου και στην ιστορία». 

- Ποιο είναι ένα περιστατικό που έχει συμβεί μες στα αποδυτήρια, που το κρατήσατε καλά κρυμμένο και δεν βγήκε ποτέ προς τα έξω για το καλό της ομάδας; Υπάρχει κάποιο; 

«Κοίταξε, μέσα στην ομάδα πολλά περιστατικά δεν βγαίνουνε προς το, προς τα έξω. Το τι γίνεται στα αποδυτήρια αφορά την ομάδα, τους παίκτες, τον προπονητή. Εντάξει, έχουνε γίνει πολλά περιστατικά...». 

- Τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, που δεν έχει, θα πω αξία, δεν επηρεάζει. 

«Κοίταξε, εγώ θα σου πω τώρα, ο συχωρεμένος ο Ντούντα, ο Ίβκοβιτς με την ΑΕΚ, πάνω στην Πυλαία όταν πήραμε το Κύπελλο με τον Παναθηναϊκό, όταν παίξαμε τον ημιτελικό με το Μαρούσι, που κερδίζαμε στο ημίχρονο με πολύ μεγάλη διαφορά. Και στο δεύτερο ημίχρονο χαλαρώσαμε και έφτασε το παιχνίδι στο, στο πόντο. Μετά έγινε κόλαση στα αποδυτήρια. Άρχισε να βρίζει. Ε, ήταν έτοιμο να γίνει, να γίνει μπαμ μεγάλο δηλαδή. Και με το δίκιο του, γιατί νομίζω ότι είχαμε χαλαρώσει και είχαμε διακινδυνεύσει πάρα πολύ το παιχνίδι για να μην φτάσουμε στον τελικό. Και με αποτέλεσμα ο προπονητής, ξέρεις, να έχει εξάρσεις, τα οποία μείνανε στα αποδυτήρια». 

- Ποια ήταν η πιο δύσκολη κουβέντα που σας είπε... που σου είπε ποτέ ένας προπονητής; 

«Ότι είσαι εκτός ομάδος»! 

- Ποιος είναι αυτός; 

«Αυτό το έζησα πολύ με την Εθνική ομάδα. Το έζησα πολύ με προπονητές, τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου, όταν ήμουνα πιτσιρικάς, που κοβόμουνα πάρα πολλές φορές. Αυτό ήταν ό,τι χειρότερο για μένα». 

- Θεωρείς ότι δεν είχες την ευκαιρία με την Εθνική ομάδα, έτσι; Και πόσο σε αυτό το κομμάτι, επειδή γυρίζοντας πάλι το χρόνο πίσω, τότε έλεγαν όλοι ότι ο Κορωνιός, που ήταν αναμφίβολα στους μεγαλύτερους γκαρντ της εποχής, έπεφτε πάνω στον Γιαννάκη. Ήταν αυτός λόγος; Γιατί σήμερα βλέπουμε ότι, και το μπάσκετ βέβαια έχει αλλάξει, βλέπουμε πολλούς παίκτες και χωράνε. Θεωρείς ότι είχες κανονικά θέση σε εκείνα τα ρόστερ της Εθνικής, ώστε να μην κόβεσαι στο τέλος; 

«Εγώ πιστεύω ότι είχα θέση, και ήταν θέμα καθαρά προπονητή το να μπορέσει να μου βρει το ρόλο. Δεν νομίζω ότι έφταιγε ούτε ο Παναγιώτης (Γιαννάκης), ούτε ο Γκάλης, ούτε κανένας που ήτανε μεγαθήρια σίγουρα τα ονόματα αυτά εκείνη τη στιγμή, εκείνη την εποχή. Αλλά νομίζω ότι και εγώ ήμουνα ένας παίκτης ο οποίος θα μπορούσα να δώσω στην Εθνική ομάδα κάποια πράγματα. Ήτανε καθαρά θέμα προπονητή να μπορέσει να παντρέψει εμένα με την Εθνική ομάδα. Το ότι κοβόμουνα ήτανε θέμα ότι ο προπονητής δεν μπορούσε να το κάνει, και προφανώς δεν με ήθελε να μπω σε μια διαδικασία κόντρας με αυτούς τους παίκτες». 

- Ποιος άνθρωπος του μπάσκετ σού έχει αλλάξει τη ζωή; 

 «Αν μου έχει αλλάξει τη ζωή, σε τι πράγμα; Δηλαδή να με βοήθησε στο, στο μπάσκετ; Πάρα πολύ για μένα μέντορας ήτανε, και κάναμε πολλές συζητήσεις και σαν εν ενεργεία αθλητής και σαν μετά τη λίγη προπονητική καριέρα μου, ήταν ο Γιάννης ο Ιωαννίδης. Ο συχωρεμένος ο Γιάννης ο Ιωαννίδης. Θεωρώ ότι, επειδή κάναμε πάρα πολλές κουβέντες, σίγουρα μου άλλαξε κάποια πράγματα στο μυαλό μου, τη νοοτροπία μου, το πώς πρέπει να βλέπω το μπάσκετ. Σίγουρα ήτανε μια μεγάλη επιρροή σε μένα η παρουσία του και αυτά που μου μετέφερε σαν προπονητής σε παίκτη». 

- Στη σύγχρονη εποχή, θεωρείς ότι θα μπορούσες να κάνεις τα ίδια πράγματα; Όλα αυτά τα απίθανα πράγματα που έκανες. Λόγω της ταχύτητας, της αλλαγής του παιχνιδιού, θεωρείς ότι θα κατάφερνες τα ίδια πράγματα; 

«Κοίταξε να δεις. Ε, ναι, πιστεύω θα έπαιζα σε πολύ υψηλό επίπεδο, γιατί όλα δεν κρίνονται αυτό που ακούω ότι αλλάζει το μπάσκετ, ότι γίνεται πιο γρήγορο, ότι γίνεται πιο αθλητικό. Όταν βρίσκεσαι σε μια εποχή, συμβαδίζεις και συγχρονίζεσαι με την παρούσα εποχή. Αυτό που δεν μπορείς, αν δεν το έχεις, είναι το ταλέντο. Όταν έχεις το ταλέντο, όλα τα άλλα μπορείς να τα πετύχεις. Άρα για ποιο λόγο, από τη στιγμή που έχω το ταλέντο, να μην μπορώ να συμβαδίσω σε μια καινούργια εποχή που σε εισαγωγικά έχει αλλάξει; Λογικό να έχει αλλάξει. Άλλο μπάσκετ ήταν πριν είκοσι χρόνια, άλλο μπάσκετ είναι τώρα, άλλο μπάσκετ θα είναι μετά από είκοσι χρόνια. Είναι φυσιολογικό. Νομίζω ότι αυτό το πράγμα δεν έχει να κάνει με την αλλαγή του μπάσκετ, έχει να κάνει με το ταλέντο. Όταν έχεις το ταλέντο, σίγουρα μπορείς να κάνεις πράγματα. Και σίγουρα μπορείς να είσαι και σε αυτή την εποχή και στην επόμενη. Νομίζω είναι ένα πράγμα το οποίο ή το έχεις ή δεν το έχεις». 

- Υπάρχει κάποιος παίκτης σήμερα που βλέπεις στο πρόσωπό του τον εαυτό σου; Και ποιος μπορεί να είναι αυτός; 

«Όχι, δεν βλέπω κανέναν. Καταρχάς δεν βλέπω να παίζουν Έλληνες παίκτες. Πού να δω; Να δω ελληνοποιήσεις των ξένων παικτών που γίνονται Έλληνες, αυτούς να δω; Τι να δω; Πες μου, τι να δω; Αυτό που γίνεται στο ελληνικό μπάσκετ είναι ντροπή. Ποιοι Έλληνες παίκτες υπάρχουνε; Πού υπάρχουν οι ευκαιρίες των Ελλήνων παικτών; Ποιες ομάδες ασχολούνται με τους Έλληνες παίκτες; Με το να ελληνοποιούνε όλους τους Αμερικάνους για να τους βάζουν να παίζουν Εθνική ομάδα; Αυτό είναι το ελληνικό μπάσκετ; Εγώ απορώ πραγματικά. Και απορώ κανένας που δεν λέει την αλήθεια. Να δει τα πράγματα, να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Πού είναι το ελληνικό μπάσκετ; Εγώ κάνω αυτή την ερώτηση: Πού είναι το ελληνικό μπάσκετ; Τι περίμενες από το ελληνικό μπάσκετ; Γιατί έχει γίνει μπίζνα». 

- Θεωρείς ότι έχει παίξει ρόλο και το ότι έχει αλλάξει η εποχή και τα παιδιά σήμερα έχουν άλλες προσλαμβάνουσες; Μιλάμε πιο πολύ για τα tablet, για τα κινητά, για μια άλλη ζωή, για τα social media, και λιγότερο για ένα παιδί που θα πάει να παίξει μπάσκετ. Φταίει αυτό; 

«Αυτά, δεν νομίζω ότι παίζουνε ρόλο. Τα social media υπάρχουνε παντού τώρα. Δεν είναι ότι επηρεάζουν μόνο το μπάσκετ, επηρεάζουν όλο τον πλανήτη. Το θέμα είναι ότι σίγουρα υπάρχουν παιδιά, σίγουρα υπάρχουν κάποια νέα παιδιά τα οποία έχουν ταλέντο. Αυτά τα παιδιά πού θα παίξουνε, με τις υπάρχουσες συνθήκες; Πού θα τους δοθεί η ευκαιρία να παίξουν; Ή πού είναι το ελληνικό μπάσκετ, η νέα γενιά; Υπάρχει νέα γενιά; Όταν ελληνοποιείς όλους αυτούς, τους Αμερικανούς τούς κάνεις Έλληνες, και δεν μιλάει κανένας. Για ποιο ελληνικό μπάσκετ μιλάμε τώρα; Δεν ξέρω...». 

- Ποια θεωρείς ότι είναι η λύση τώρα; Υπάρχει λύση; Γιατί, επειδή συζητάμε, ακόμη και μια προοπτική οι ξένοι να γίνουν επτά από έξι στο ελληνικό πρωτάθλημα, και αυτό μπαίνει σε μια συζήτηση στη λογική ότι, βλέπουμε ότι επειδή δεν υπάρχουνε και παίκτες, δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. 

«Κοίταξε να σου πω κάτι τώρα. Επειδή γνωρίζεις, με γνωρίζεις και πολλά χρόνια, και είμαι ένας άνθρωπος που δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, και πάντα μιλάω και πάντα λέω τα πράγματα με το όνομά τους και λέω τις αλήθειες. Και επτά θα γίνουν, και δεκαεπτά θα γίνουν, και δεν θα παίζει Έλληνας! Εκεί πάει. Και οι Έλληνες που παίζουν, παίζουν κατ' ανάγκη γιατί πρέπει να υπάρχουν κάποιοι Έλληνες στα ρόστερ. Αν αυτό φύγει απ’τον νόμο, δεν θα παίζει κανένας Έλληνας. Δεν θα αναγκαστεί καμία ομάδα να κρατήσει. Ποια ομάδα έχουμε δει να δίνει ευκαιρίες σε κάποιον παίκτη από τις ακαδημίες του; Ή να υπάρχει κάποιο ταλέντο το οποίο θα το πάρει και θα το βάλει να παίξει μέσα; Μπορεί να το κάνει αυτή τη στιγμή, οι μεγάλες ομάδες; 

Εγώ θεωρώ ότι πλέον το μπάσκετ έχει γίνει, πάντα ήτανε, αλλά τώρα έχει γίνει business. Οι ομάδες κοιτάνε το πώς θα βγάλουνε περισσότερα χρήματα. Δεν τους ενδιαφέρουνε αν υπάρχουν Έλληνες ή δεν υπάρχουνε. Τους ενδιαφέρει το πώς θα προωθήσουν το προϊόν. Γι' αυτό μην ψάχνουμε και να αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει εθνική ομάδα, γιατί και τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπω θα χειροτερέψουν». 

- Είχαμε πρόσφατα και την ήττα από τη Ρουμανία, που ήταν μια ήττα που έγινε μετά από 36 χρόνια. 

«Ναι, εντάξει. Σίγουρα δεν είναι καλή στιγμή, αλλά δεν μου φαίνεται και τίποτα παράξενο από αυτό το πράγμα. Είναι αναμενόμενο και θα έρθουν κι άλλες ήττες. Θα περιμένεις δηλαδή αυτή τη στιγμή να έρθεις να περνάς, να παίζει ο Γιάννης ο Αντετοκούνμπο στην Εθνική ομάδα για να κερδίσεις τη Ρουμανία; Ή για να παίξει ένα Παγκόσμιο; Αυτό δηλαδή είναι οι βλέψεις που έχουν οι άνθρωποι του ελληνικού μπάσκετ; Τέτοια Εθνική ομάδα θέλουνε; Εμένα προσωπικά δεν μ' αρέσει αυτό που βλέπω». 

- Όταν έπαιζες, είχες μια απόσταση από τον Τύπο. Ήταν η άμυνά σου απέναντι στους δημοσιογράφους; Δεν ήθελες να μιλήσεις; Ή φοβόσουν, θα πω εγώ, μην πεις κάτι το οποίο παρερμηνευτεί και υπάρχει πρόβλημα; Ποια ήταν η εξήγηση; Γιατί γενικότερα στην καριέρα σου, από όσο θυμάμαι, είχες δώσει ελάχιστες συνεντεύξεις. Δεν μίλαγες. Και μάλιστα θυμάμαι μια κουβέντα που έλεγες τότε: «Προτιμώ να μιλώ στο γήπεδο». 

«Ναι, αυτό ήταν για μένα, το είχα σαν αρχή. Η δουλειά μου δεν ήταν να μιλάω στον Τύπο. Θεωρούσα ότι θα μιλήσω όταν έχω κάτι να πω. Το έχω ξαναδηλώσει κι άλλωστε, και το είχα πει και τότε. Ε, αυτό από πολλούς παρεξηγήθηκε. Εντάξει». 

 - Θεωρείς ότι αυτό σου κόστισε στην εικόνα σου και στην καριέρα σου; Δηλαδή θα μπορούσε να ήταν καλύτερα ακόμα τα πράγματα; 

«Σίγουρα... Εντάξει, κοίταξε, ξέρεις πολύ καλά πώς λειτουργεί και η δημοσιογραφία. Εντάξει, άμα είχες κάποιον κολλητό δημοσιογράφο, υπήρχαν και παίκτες, και υπάρχουνε, μιλάνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, λένε τι γίνεται στο παιχνίδι στην προπόνηση. Εγώ δεν ήμουνα σε αυτό το στυλ. Δεν προσπαθούσα να βρω κάποιον να με προωθήσει ή να μου φτιάξει το όνομα. Εμένα αυτό που με ενδιέφερε ήταν μέσα στο γήπεδο να δίνω τις απαντήσεις μου. Και αυτό κοίταγα να το κάνω όσο πιο καλά γίνεται. Θεωρούσα ότι έπρεπε να πω κάτι όταν είχα να πω κάτι, μετά από κάποιον σημαντικό αγώνα, μετά από κάτι σημαντικό που θα συμβεί και είχα κάτι να πω, ναι. Αλλά το να βγαίνω να μιλάω συνέχεια στον Τύπο, ε, αυτό παρεξηγήθηκε. Εντάξει, ήταν μια επιλογή μου». 

- Στη σημερινή εποχή, ποιον θεωρείς απόλυτο σταρ παίκτη και προπονητή; Για να πάμε και λίγο στο τώρα. 

«Απόλυτο σταρ εννοείς όνομα. Κοίταξε, ο Ναν σίγουρα είναι μια σημαντική μονάδα στην Ευρώπη. Προπονητή, νομίζω ότι και βάσει της επιτυχίας ο Μπαρτζώκας νομίζω το δικαιούται να είναι αυτή τη στιγμή στους καλύτερους προπονητές στην Ευρώπη, από τη στιγμή που κατέκτησε την EuroLeague». 

 - Θέλω και το σχόλιό σου για τις δύο ελληνικές ομάδες. Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κάνουν τεράστιες επενδύσεις, ο Ολυμπιακός έφτασε στο Final Four, ο Παναθηναϊκός δεν τα κατάφερε φέτος, ο Ολυμπιακός το κατέκτησε το τρόπαιο της EuroLeague. Στον Παναθηναϊκό επέστρεψε ο Ομπράντοβιτς. Θεωρείς ότι αυτή η αντιπαράθεση σε τόσο υψηλό επίπεδο των ομάδων και ο ανταγωνισμός αυτός, υπάρχει ελπίδα να βοηθηθεί το άθλημα και να το δούμε να πηγαίνει παρακάτω; Θα είναι ένα καλό σημάδι αυτό; Γιατί ακολουθούν και οι επενδύσεις του Άρη και του ΠΑΟΚ. 

«Κοίταξε να δεις. Νομίζω ότι να πάει παρακάτω, εντάξει, εδώ υπάρχει μια κόντρα χρόνων πάντα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Εντάξει, ήταν δύο ομάδες θεωρώ από τις καλύτερες στην Ευρώπη, με άλλη φιλοσοφία. Ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα ο οποίος είχε ένα πλάνο, το έκανε πράξη μέσα στο παιχνίδι, νομίζω δίκαια ήταν η καλύτερη ομάδα στην EuroLeague και κατέκτησε και την EuroLeague. Από εκεί και πέρα, ο Παναθηναϊκός θεωρώ ότι είχε μια αστάθεια προπονητική. Θεωρώ ότι ο Αταμάν δεν ήταν προπονητής που έδωσε ένα πλάνο, νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός το έδειχνε και μες στο παιχνίδι του ότι ήταν χωρίς πλάνο, χωρίς τακτική, χωρίς τίποτα. Νομίζω ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτή την ομάδα. Από εκεί και πέρα, τώρα την επόμενη χρονιά η αλλαγή ότι γύρισε ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό σημαίνει πάρα πολλές αλλαγές, σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός πλέον θα μπει σε ένα σωστό δρόμο, να λειτουργεί έτσι όπως πρέπει να λειτουργεί σαν ομάδα, θα μπει μια τάξη. Γιατί έχω δουλέψει με Σέρβο προπονητή, όπως ήταν ο, για μένα καλύτερος προπονητής, ο Ίβκοβιτς. Και σίγουρα δεν θα αφήσει σε καμία περίπτωση στην τύχη, όπως ήταν πέρυσι ο Παναθηναϊκός. Θα μπει σε μια τάξη, θα γίνουν σωστές αλλαγές στην ομάδα και οι παίκτες που θα 'ρθουνε, και θα υπάρχει και ένα πλάνο όσον αφορά την ομάδα. Νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι σίγουρα διαφορετικός από πέρυσι». 

- Σε αφήνω να βάλεις τον επίλογο της συζήτησης. Τι θεωρείς ότι δεν έχουμε πει, που θα μπορούσες να πεις; Γιατί κάναμε μια αναδρομή σε όλη την πορεία σου. 

«Κοίταξε, νομίζω ότι τα έχουμε καλύψει όλα, δεν είναι ότι δεν έχουμε πει κάτι. Απλά αυτό που έδωσα μεγάλη έμφαση και αυτό που είπα, και πραγματικά δίνω ευχή, είναι για το ελληνικό μπάσκετ, για τους Έλληνες παίκτες. Αυτό είναι που με στεναχωρεί. Είναι ένα πράγμα το οποίο προσωπικά με κάνει να μην παρακολουθώ το μπάσκετ, γιατί δεν βλέπω Έλληνες παίκτες. Αυτό είναι πραγματικά στεναχώρια για μένα. Εγώ θα δώσω την ευχή στο μέλλον να υπάρξει μεγαλύτερη ασχολία με τα παιδιά, τα Ελληνόπουλα, και να δούμε Έλληνες παίκτες στις ομάδες να παίζουνε και να πρωταγωνιστούνε. Αυτή είναι η ευχή μου και ο επίλογος που θέλω να βάλω».