Ο Λίνος Χρυσικόπουλος δεν είχε επιλογή. Είτε θα έπαιζε μπάσκετ ή τίποτα. Μπορεί οι δύο επιλογές να απέχουν παρασάγγας, αλλά αυτή ήταν η πραγματικότητα ενός παιδιού που ζούσε με τη μητέρα του στην Κέρκυρα.

Ίσως μία δίοδος να αποτελούσε η μουσική. Όπως κάθε Επτανήσιος που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο νέος φόργουορντ του Ιόνιου, πήγε στη φυλαρμονική του νησιού. Και αγάπησε το σαξόφωνο.

Στη συνέχεια ερωτεύτηκε κάτι άλλο. Αυτό που έγινε συνήθεια. Ζωή. Επάγγελμα. Το μπάσκετμπολ.

Τα αποκούμπια της ζωής του είναι δύο: Το νησί του και το γήπεδο. Στο δεύτερο φροντίζει να περνάει τις ώρες του, είτε τα πράγματα πάνε καλά, είτε όχι.

Σε αυτό έμαθε να εκφράζεται. Από μικρή ηλικία. Και αυτό τον οδηγεί στο επόμενο βήμα. Σε μία ομάδα του νησιού του. Να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα.

Πώς ξεκίνησε το μπασκετ: «Μια κλασική προτροπή ενός γονέα φίλου μου, αλλά μετά ήταν, ας πούμε, κεραυνοβόλος έρωτας. Δεν χρειάστηκε να με πιέσουν να ξαναπάω, μετά την πρώτη φορά. Ήθελα να πηγαίνω από μόνος μου συνέχεια».

Η εμπειρία στον Άρη: «Την πρώτη ημέρα κάναμε ζέσταμα και... πέθανα. Δεν αντεχα, Ήθελα να φύγω. Στην αρχή ήταν λίγο τρομακτικό για μένα. Εκεί που έκανα τρεις προπονήσεις την εβδομάδα, όταν μου παρουσίασαν τι θα πήγαινα να κάνω, ήταν λίγο τρομακτικό. Εκεί γνώρισα ανθρώπους που με βοηθήσανε πραγματικά, που ήταν δίπλα μου, παιδιά που έχουμε κρατήσει ακόμα φιλίες και ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι».

Για τον Ηλία Παπαθεοδώρου με τον οποίο έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών: «Υπάρχει αγάπη με τον κόουτς Ηλία. Έχουμε περάσει πολλά δύσκολα, έχουμε περάσει ωραίες στιγμές. Μας δένουν πάρα πολλά πράγματα γιατί νομίζω όπως για μένα, όπου την πλειοψηφία της καριέρας μου την πέρασα μαζί του, έτσι και αντίστοιχα αυτός με εμένα. Τώρα, στο μπασκετικό κομμάτι η φιλοσοφία του είναι πολύ δύσκολη μεν, αλλά αν μπορέσεις να ανταπεξέλθεις μαζί του δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Είναι πολύ σκληρός και απαιτητικός άνθρωπος».

Για την ΑΕΚ: «Αγωνιστικά θυμάμαι τον εαυτό μου να ξεχειλίζει από αυτοπεποίθηση.

Μπορεί οι αριθμοί μου να μην ήταν τόσο καλοί όσο στον ΠΑΟΚ, αλλά ένιωθα πολύ πιο ολοκληρωμένος παίκτης, πολύ καλύτερος.Αυτή την εικόνα, αγωνιστικά, έχω από την ΑΕΚ και σαν ομάδα και σαν και κατ' επέκταση θυμάμαι ότι είχαμε ένα τρομερό σύνολο που πραγματικά ένιωθα ότι δεν μπορούσε να μας σταματήσει τίποτα και το έκανε κάτι πέρα από τα χέρια μας, ο κορωνοϊός».

Αυτό που έχει μετανιώσει: «Δεν πήγα σε έναν ειδικό ψυχολόγο από μικρή ηλικία, για να μπορεί ένα παιδί να διαχειριστεί όλη αυτή τη δημοσιότητα και ότι επέρχεται μαζί της».

Μπάσκετ ή τίποτα: «Δεν είχα άλλη δίοδο. Τίποτα. Οι γονείς ήταν χωρισμένοι. Ζούσα με τη μαμά και μία ιδιωτική υπάλληλος με τον βασικό μισθό και ήμουν εγώ και η αδερφή μου. Ήταν πραγματικά, ή μπάσκετ ή τίποτα».